Galaxy liep altijd voorop. Met muziek, geluid, internationale artiesten, licht en vooral met effecten die je in Nederland nauwelijks ergens anders zag. Terwijl veel discotheken nog werkten met spots, spiegelbollen en rook, ging Galaxy een stap verder: als een van de eersten kwam er een echte laserinstallatie.
Eerst was er alleen groen. Een messcherpe straal die door de rook boven de dansvloer sneed en de zaal ineens groter, dieper en futuristischer maakte. Het publiek keek omhoog, draaide zich om en zag licht op een manier die tot dat moment bijna alleen uit films of grote internationale clubs bekend was.
Later werd de installatie uitgebreid naar drie kleuren. Toen veranderde de lasershow van een bijzonder effect in een complete belevenis. Stralen werden figuren. Patronen veranderden in vormen, beweging en beelden. Feitelijk ontstond er een live videoclip in de zaal, volledig samengesmolten met de muziek, het geluid en de energie van het publiek.
Op speciale momenten ging de muziek niet zomaar harder, maar viel alles samen. De rookmachines draaiden volop. De zaal werd donker. De eerste tonen begonnen. En dan kwam de laser tot leven.
Nummers als “Private Investigations” van Dire Straits en “The Eve of the War” van Jeff Wayne waren gemaakt voor zulke momenten. Het waren geen gewone platen op de dansvloer, maar complete soundtracks voor een visuele reis. Terwijl de muziek zich opbouwde, verschenen de lichtfiguren boven en tussen het publiek. Even leek Galaxy geen discotheek in Den Bosch, maar een club ergens in New York, Londen of Las Vegas.
Dat was precies de kracht van Galaxy.
Alles moest groter, beter en indrukwekkender. Niet omdat het kon, maar omdat bezoekers iets moesten meemaken waar ze de volgende dag nog over praatten. De lasershow hoorde bij die ambitie. Voor veel bezoekers is het nog altijd een van de meest onvergetelijke herinneringen aan de Galaxy-jaren.
Het was ongekend. Het was vooruitstrevend. Het was on-Nederlands.
En wie het heeft gezien, vergeet het nooit meer.